ตรวจแบบเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา
ทำฉันน้ำตาตกในเลยทีเดียว

คืนนั้น ฉันได้นอนไปสองชั่วโมงโดยประมาณ
นั่งคิดแบบทั้งคืน ..
ตัดแมสชั้นหนึ่งเสร็จ ก็ไม่ไหวแล้ว นอนไปสองชั่วโมง
ตื่นมา 11.00
ไปตรวจแบบ เลทไป 1 ชั่วโมง
แล้วก็ไปนั่งตัดแมสต่อ .. ในขณะที่เพื่อนกำลังตรวจกันอยู่

“นี่คุณคิดแล้วเหรอ ฝ้าย ?”
“ทำไมงานไม่มีอะไรเลยล่ะ นี่มันเหมือนไม่ได้คิดเลยนะ”
“งานดีไซน์มันไม่ใช่แค่ทำเผา ๆ แล้วก็ส่งนะ”
“ที่ให้ตัดแมส คือให้ศึกษาไปด้วย คอยแก้ไขไปเรื่อย ๆ”
“นี่ตั้งใจทำแล้วเหรอ ?”
“ทำไมเป็นคนแบบนี้ล่ะ ทำไมเผางานมาแบบนี้”
“ก็ไม่รู้นะ ถ้าคุณว่าตั้งใจแล้วเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้จะพูดยังไง”

..
หนูคิดแล้วจริง ๆ ค่ะ
หนูคิดมาก่อนหน้าวันส่งแบบด้วย .. แต่มานั่งทำคืนก่อนส่งน่ะ จริงค่ะ
แต่ถึงอย่างนั้น หนูก็ไม่ได้เผางานนะคะ ..
หนูเสียใจ

เรื่องมันก็เหมือนเดิม
ฉันยังตั้งใจไม่มากพอ .

“ครั้งหน้าฝ้ายกับใหม่ตรวจคนแรกนะ”
“เอาให้มีเฟอร์นิเจอร์ด้วย แล้วก็ไม่ใช่เผางานมาส่งอีกนะ”

อาจารย์คะ สาบานได้เลย ..
หนูไม่เคยเผางานไปเลย งานทุกชิ้นหนูตั้งใจทำจริง ๆ
แต่มันยังดีไม่พอ
หนูเสียใจค่ะ ..

โดนล้มแบบมาสี่ครั้งรวดแล้ว
สำหรับโปรเจ็คล่าสุดตอนนี้ Art gallery & House
รู้สึกแย่อยู่เหมือนกัน
เหมือนว่าอะไร ๆ ก็ไม่เข้าที่เข้าทาง
ฉันเอง รู้ตัวมานานว่าด้อยเรื่อง Concept
ก็พยายามที่จะหาข้อมูลมากขึ้น
จนเริ่มมี Concept เป็นของตัวเอง
ก็กลับกลายเป็นว่าทิ้งด้าน Function ไป
แล้วพอต้องจัด Function ให้ลง
Mass form ก็เหียกอีก .
ไม่ไหว ไม่ไหว ไม่ไหว :’0

แต่ก็รู้ตัวดี ว่าต้องพยายามอีก
อาจเพราะฉันยังเที่ยวเล่นมากเกินไป
จนความใส่ใจมันไม่มากพอ ..

วิชา Building Technology ก็เหมือนกัน
หมดไฟในการทำงานอย่างไรไม่รู้
ฉันทำงานช้า งานมีไปส่งน้อย = ดูขี้เกียจ
ท้อแท้เหมือนกันนะ ..
แต่จะว่าไป คืนวันศุกร์ที่ผ่านมา กับวันเสาร์ทั้งวันก็เอาแต่นั่งเล่นนอนเล่น
สงสัยฉันคงจะแบ่งเวลาไม่เป็นจริง ๆ
…. ท้อมาก
แต่อีกเดี๋ยวคงดีขึ้น
ฉันเชื่อแบบนั้น :’)

ทั้งที่เพิ่งเปิดเทอมมาแค่ 2 อาทิตย์
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนเรียนมาได้ 2 เดือนแล้ว

วันทุกวัน วิ่งวุ่นทุกเวลา
ตื่นเก้าโมง ไปเรียนสิบโมง เรียนเสร็จเลยเที่ยงมา รีบกินข้าว ไปเรียนต่อ กลับมาหอ หาข้อมูลทำงาน ทำงานจนตีสอง หลับ ..
แทบไม่มีเวลาให้นั่งเล่นเหมือนเคย
เคยเข้าใจว่าพอขึ้นปี 3 แล้ว
จะสบายกว่า ปี 2
แล้วค่อยไปหนักอีกทีตอนปี 4
แต่เหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น ..

ที่บอกว่าสบายกว่า คือชินกับงานเยอะเยอะพวกนั้นต่างหาก .. :’(
ตอนนี้ทั้งวิชา building technology ทั้ง design เวลาปนกันมั่วไปหมดแล้ว
หาข้อมูลทำ art gallery ในแบบที่เราต้องการก็ไม่ค่อยเจอที่เป็นประเด็นหลัก
(เจอแต่ประเด็นย่อยที่ไม่ถือว่าเป็น concept ได้)
ส่วนอีกวิชา ก็อ่อนด้อยเสียเหลือเกิน
อาจารย์ก็เหนื่อยที่นักศึกษาไม่ค่อยรู้เรื่อง .. เฮ้อออ !!

ตอนนี้ก็ต้องหาเรื่องเกี่ยวกับ transition ต่อไป ..
แล้วค่อยนำมาประยุกต์กับการ design ของเรา
ว่าแต่เมื่อไหร่จะเจอ (วะ)

ทำไมมันยุ่งยากอย่างนี้หนอ !
Art gallery & House !!

ตอนนี้กำลังทำบุ๊คเตรียมส่งวิชาดีไซน์วันพรุ่งนี้ ..
ทั้งที่ควรจะทำเสร็จตั้งนานแล้ว
แต่กลับ .. ลืมทุกอย่างไว้ในห้อง

ฉันลืมกุญแจห้องเอาไว้ในห้อง
แถมยังล็อกกลอนเสร็จสรรพ
ทั้งที่พรุ่งนี้มีหน้าที่หลายอย่างที่ต้องทำให้เสร็จ
แต่กลับสะเพร่าแบบนี้

แย่ มาก .
:’0

เพิ่งกลับมาจากการตรวจแบบคอนฯ ได้สักพัก
วันนี้ไปส่งงาน อ.กาญจนา ด้วยแบบร่าง 3 แผ่น
ครั้งแรกที่อาจารย์เห็นงาน อาจารย์บอกว่า ทำไมทำมาน้อยจัง ..
แต่ฉันไม่ได้บอกไปว่า อาจารย์คะ .. นั่นใช้เวลาทำเป็นวันเลยนะคะ
เพราะฉันทำงานช้า งานเลยน้อยกว่าที่ควรเป็น
ฉันขยันขึ้นแล้ว แต่สงสัยคงยังไม่พออยู่ดี ..

จำได้ว่าตอนตรวจกับอาจารย์ป้อม
มีครั้งหนึ่งที่ฉันไปส่งงาน 1 แผ่น
อาจารย์มองหน้าด้วยความสงสัย ถามว่าฉันใช้เวลาทำเท่าไหร่
ฉันบอกว่า ทั้งคืนค่ะ แถมไม่ได้นอนด้วย (ประโยคหลังไม่ได้บอก)
อาจารย์มองหน้าอีกครั้ง แล้วถามว่า จริงเหรอ ?
ฉันพยักหน้ายืนยัน
อาจารย์เลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นเราต้องเพิ่มเวลาทำงานอีกนะ
ถ้าใช้เวลาเท่าเพื่อน แต่ได้แค่นี้ มันไม่พอ มันไม่ได้ มันจะไม่ทัน
ฉันพยักหน้ารับ ..
ทั้งนี้ทั้งนั้น ฉันเข้าใจดีว่ามันเหมือนโกหกที่ทำงานไปน้อย ฉันเลยดูขี้เกียจไป ..
(ซึ่งที่จริงก็คงเป็นแบบนั้นแหละ )
แต่ว่า ฉันก็ทำงานช้าจริง ๆ .. มันไม่พอใช่ไหม ?

กลับมาวันนี้ ฉันทำงาน 3 แผ่นนั้นในเวลา 3 วัน
โดยแบ่งเวลาทำ ค่อย ๆ ทำไปเรื่อย ๆ
ลองจับเวลา ก็ตกแผ่นละสามชั่วโมงกว่า ..
แต่ก็ยังไม่พออยู่ดีใช่ไหม ?

ท้อเหมือนกันนะ .. ที่เป็นแบบนี้
ต้องพยายามขึ้นอีก มากขึ้นอีก
ยิ่งเราด้อยกว่าคนอื่นเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องพยายามอีกเป็นเท่าตัว ถึงจะทัน ถึงจะนำหน้าได้ ..
ค่อย ๆ ก้าวไปไม่ได้
…
เข้าใจแล้ว ..

ตอนตรวจ ฉันกลัวมากกว่าจะตอบไม่ได้
อาจารย์มีรัศมีบางอย่าง ที่ทำให้ประหม่าในการตรวจแบบ
ทั้งที่ฉันคิดว่า ครั้งนี้เตรียมตัวมาแล้วอย่างดี (sketch detail ไปด้วย)
ก็ยังโดนไปจนได้
ตอนที่อาจารย์ถามขนาดท่อระบายน้ำเสีย ฉันตอบไปว่า 10 cm
อาจารย์กุมขมับอีกครั้ง ..
และจากการตรวจวันนี้ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่า
อาจารย์จะกุมขมับเฉพาะเวลาที่ ชนกพร ตอบผิด เท่านั้น ..
นี่มันบ่งบอกอะไรมั้ยนี่ ?!

ต้องพยายามมากขึ้นอีก
ไม่พอ ..
มากขึ้นอีก ….
…
อีกเท่าไหร่หนอ ..
ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าแค่จะหยุดพัก ยังไม่ได้เลย
เพราะไม่งั้น จะมองไม่เห็นคนที่อยู่ข้างหน้าอีกต่อไป ..

เปิดเทอมแล้ว !!
ที่จริงเปิดเทอมตั้งแต่วันที่ 2
เปิดมาก็ได้งาน Skd. มาเลย
แถมหัวข้อยังแปลกอีก..
ให้ออกแบบ ศาลพระภูมิ !!
แต่ว่า.. อาจารย์บอกให้ออกแบบให้เข้ากับตัวบ้าน
ฉันก็เลยออกแบบศาลพระภูมิแบบโมเดิร์น โดยใช้ลักษณะของ กล่อง เป็นธีม
เพราะคฤหาสน์สุดหรูในโปรแกรม ฉันคิดไว้ว่าเป็นแบบโมเดิร์น
(ก็ไม่ได้มีกำหนดไว้นี่นา )
แต่มีแต่คนบอกว่า ไม่เหมือนศาลพระถูมิ แต่เหมือนกล่องรับจดหมาย
แถมชื่องานฉันยังตั้งว่า box life ซะอีก
น้ำฟ้าบอกว่า ทำไมไม่ตั้งว่า postbox life ไปเลยล่ะ :0

วันถัดมา ได้รับโปรแกรมวิชา construction
ได้ตรวจกับ อ.กาญจนา ซึ่งดูเป็นผู้หญิงเก่งมาก ๆ
และอาจารย์ก็เข้มงวดกับงานมากเลยด้วย
ทำให้ฉันซึ่งอ่อนวิชา คอนฯ ถึงกับท้อเลยทีเดียว
แต่เนื่องจากว่า ตอนปีสองฉันก็ฮึดสู้จนได้คะแนนสอบผ่านมาได้
ฉันเลยคิดว่า คราวนี้ก็จะต้องฮึดจนรู้เรื่องให้มากที่สุดให้ได้
วันแรกที่คุยกับอาจารย์
ก็มีข้อตกลง เช่นว่า ให้ทำงานมาตามใบโปรแกรม ให้มาตรงเวลานัด
มันก็เป็นเรื่องที่เรา ๆ รู้กันอยู่แล้วนั่นล่ะ

ทว่า เมื่อถึงวันพฤหัส
ซึ่งจะต้องเอางานดีไซน์โปรเจ็ค เนอสเซอรี่มา เพื่อให้ดูว่ามีตรงไหนซึ่งน่าจะแก้ไข
ฉันรู้สึกเหมือนกับโดนไล่บี้ จนกลัวไปเลย
หน้าอาจารย์ดูผิดหวังมาก ที่นักศึกษาปีสามคนหนึ่งยังไม่รู้เรื่องได้ถึงขนาดนี้
ฉันก็เข้าใจอาจารย์นะ เพราะฉันควรจะตอบเรื่องมากมายได้
แต่ฉันกลับ .. อธิบายให้อาจารย์เข้าใจไม่ได้
ฉันเสียใจมาก ..
ตอนนี้คงทำอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากศึกษาเพิ่มเติมให้มากขึ้นอีก
ฉันยังพยายามไม่มากพอ .. :’(

แล้วตอนเย็นวันพฤหัสนั้น
ก็มีแจกโปรแกรมดีไซน์ ..
ฉันได้ตรวจแบบกับอาจารย์เล็ก ซึ่งเป็นผู้ออกแบบโปรแกรม art gallery & house.
วันนี้ได้คุยกันวันแรก อาจารย์ถามว่า favorite architect คือใคร
ฉันตอบไปว่า เท่าที่ดูมา ฉันชอบงานของ frank loyd wright และ le corbusier
อาจารย์ก็ถามเหตุผล ฉันก็ตอบไปว่า อย่างงานของ frank loyd wright
ฉันชอบตรงที่งานของเค้า สามารถอยู่ได้ทั้งในกลางทุ่งหญ้า และในเมือง
ฉันรู้สึกว่า เขาไม่ได้ออกแบบงานที่จะต้องอาศัยแต่สภาพแวดล้อม
อาจารย์บอกว่า แต่งานของ frank เวลาเค้าออกแบบที่อยู่ในเมืองกับชนบทมันคนละแบบกันนะ
อย่างงานบ้านน้ำตก ก็จะกลมกลืนไปกับน้ำตก
ฉันก็พยักหน้าว่า ใช่ค่ะ
คือฉันหมายความว่าอย่างนั้นนั่นล่ะ
อาจารย์ก็บอกว่า อืมม .. แล้วก็ผ่านไป
สงสัยฉันคงอธิบายไม่ได้เรื่องจริงๆ :0

วันนี้วันเดียว ทำให้ฉันได้รู้ว่า ..
ฉันยังทุ่มเทให้ทางนี้ไม่มากพอ ..

หนังสือทำมือของฉัน มีชื่อว่า หนังสือไม่มีชื่อ
ฉันผลิตออกมาครั้งแรก 18 เล่ม

ฉันได้ให้พี่ตองไปฟรี ๆ เพราะพี่เค้าเคยวาดรูปพอตเทรทให้ฉัน
และมีเพื่อนๆที่น่ารัก จะซื้ออีก 3 คน คือ ก้อย กวาง และเขียง
ฉันไม่อยากบอกว่าช่วยซื้อ เพราะคำนั้นมันชวนฉันเสียใจ

ตอนแรกพี่ตองบอกให้ฉัน
ลองทำส่งที่ร้านลอฟ โดยพี่เค้าจะคอยจัดการให้
แต่ปรากฎว่า ที่ร้านส่งของกลับมา
ทุกครั้งที่คิดถึงคำนี้ ฉันอยากจะร้องไห้
หรือหนังสือของฉันมันดูไร้ค่าอย่างที่คนอื่นพูด?

อย่างไรก็ตาม
ตอนนี้ฉันเหลือหนังสือ 14 เล่ม
ฉันอยากขายให้หมด
ไม่ใช่ว่าอยากจะมีเงินเยอะ ๆ
แต่ฉันอยากให้คนอื่น ๆ ได้อ่านในงานของฉันโดยไม่สนหน้าปก
และฉันอยากรู้ว่า หนังสือ 18 เล่ม
ฉันจะขายให้หมดได้มั้ย ..

นอกจากนี้ ฉันกำลังจะทำหนังสือเล่มที่ 2
แต่ยังนึกไม่ออก ว่าควรจะทำด้วยธีมอะไร

ฉันยอมรับว่าฉันท้อ
แต่ฉันจะไม่ถอยอย่างแน่นอน
ความฝันของฉัน อุตส่าห์เจอและมีโอกาสได้ทำ
ยังไงก็ต้องทำให้สำเร็จ

ไม่ได้มาเขียนนานมาก
จนตอนนี้ปิดเทอมแล้ว

ขออัพเดทย้อนหลังแล้วกัน

สำหรับโปรเจ็คล่าสุด
ศูนย์การเรียนรู้เพื่อความเป็นอยู่อย่างพอเพียง
ความจริงแล้วเราทำงานไม่เสร็จ และก็ให้พี่ช่วยเยอะด้วย
ตอนจูรี่อาจารย์ก็ถาม แล้วเราก็บอกความจริงไป
แต่กลับกลายเป็นผลดี
อาจารย์ถามว่า แล้วแผ่นไหนที่คุณทำเองบ้าง ชนกพร
ก็ตอบไปว่า เลย์เอาท์แปลน ค่ะ
เค้าก็บอกว่า แผ่นนี้แหละ ที่ผมชอบที่สุด
ถ้าคุณทำงานทัน ผมคิดว่างานคุณจะเพอร์เฟ็คเลยนะ
แล้วอาจารย์ก็ชม ๆ อีก
อยากจะบอกว่าแทบยิ้มแก้มปริเลย

ทุกไอเดียที่ฉันคิด
ทุกรายละเอียดที่ฉันทำ
อาจารย์มองเห็น ทำให้ดีใจมาก
ดูเหมือนว่าสิ่งที่จะทำให้งานของฉันเด่นที่สุด
คือการใช้เนื้อที่ไซต์น้อยที่สุด
น้อยเท่าที่จำเป็น ไม่ใช่น้อยแบบขาดการใช้งาน
ทุกรายละเอียดที่ฉันคิด อาจารย์มองเห็นว่าเป็นได้จริงและไม่ฟุ่มเฟือย
ฉันดีใจ

จนกระทั่งตอนคัดคนจูรี่อีกรอบ
ฉันผ่านด้วย :0
ฉันแปลกใจมาก เพราะงานฉันไม่เสร็จและเวลาตรวจแบบฉันก็ทำงานไม่เคยครบ
แต่อาจารย์พรพุฒให้ผ่านได้ยังไง
ฉันเดาว่าอาจารย์คงชอบไอเดียของฉันมาก
นั่นทำฉันยิ้มแก้มปริอีกรอบ

เพื่อนหลายคนในกลุ่มไม่พอใจ
ที่งานของฉันผ่านเข้ามา
ฉันเองก็เข้าใจ ถ้าฉันเป็นพวกเขาฉันก็คงไม่เข้าใจเหมือนกัน
กับคนที่ทำงานไม่เสร็จเนี่ย ผ่านได้ยังไง
แต่ฉันก็หวังว่าเขาจะมองเห็นไอเดียของฉันในงาน
ไอเดียที่ฉันทุ่มเทมากไปจนทำให้งานไม่เดิน

ถ้าจะบอกว่าพอใจกับโปรเจ็คนี้
คงยังตอบ ใช่ ได้ไม่เต็มปาก
ถ้าจะให้ดี งานของฉันควรจะเสร็จด้วยมือของฉันเอง

แต่ถ้าจะบอกว่าภูมิใจกับโปรเจ็คนี้
ฉันคงตะโกนดัง ๆ ว่า ใช่
ฉันภูมิใจมากกับการหาข้อมูลทั้งหลายเพื่อทำโปรเจ็ค
และการพรีเซนท์วันจูรี่
ที่ทำให้อาจารย์เข้าใจแนวคิดของฉันได้

จบจากเรื่องโปรเจ็ค
สำหรับกิจกรรมล่าสุดที่ฉันได้ทำคือการรับน้องภาค
รับน้องคราวนี้ไปที่ บ้านชมตะวัน ระยอง
ที่นั่นฉันทำหน้าที่บ้านกลาง
ขายทุกอย่างที่ผ่านการชาร์ทราคาแล้ว
มันเป็นเรื่องธรรมดาน่า
การหาเงินรับน้องมันก็ต้องหาให้ได้สิ จะมาเอากำไรขนมห่อละไม่ถึง 25 สตางค์ใน 3 วันได้ไง
เนอะ

คืนแรก มีการผูกตาน้องและให้จับมือกันเดิน
พากันไปให้ถึงฝั่ง
กิจกรรมนี้มันมีที่มานะ ไม่รู้ว่าน้อง ๆ จะได้สังเกตกันหรือเปล่า
การผูกตาพากันเดิน
หมายถึงว่า ไม่ว่าจะเจออุปสรรคใด ๆ ก็จะไม่ทิ้งกัน
จะต้องพากันไปให้ถึงฝั่งให้ได้
แม้ว่าจะกำลังทุกข์อยู่ก็ตาม
ยิ่งเจอรุ่นพี่รุมก่อให้เกิดปัญหา
ยิ่งต้องร่วมมือกันพากันผ่านไป

และคืนที่สอง มีบายศรี
ตอนก่อนจะทำกิจกรรม
มีฝนตกปรอย ๆ ลงมา ทำท่าว่าจะเกิดพายุ
แต่หลังผ่านการปักตะไคร้กลับหัวลงทรายโดยฝีมือก้อย
ท้องฟ้าก็สงบลงทันใด
ทำให้พิธีกรรมดำเนินต่อได้

ฉันได้ผูกข้อมือน้องหลายคน
และด้วยความที่มัวแต่ตื่นเต้น เลยไม่ได้พูดประโยคที่เตรียมไว้ตั้งแต่ปี 1
( 555 5 )
แต่ก็บอกน้องไปเหมือนกันว่า
น้อง ๆ ต้องพากันช่วยเพื่อนผ่านไปให้ได้นะคะ
อะไรประมาณนั้นนะ

คืนนั้น ขายต๊อกยันเช้า
แถมตอนเช้ามาจะดูพระอาทิตย์ขึ้น
ด้วยความที่คึกจัด เลยวิ่งไล่เตะเต้ เตชัส
และพาลวิ่งไล่แป๋งไปด้วย
วิ่งไปวิ่งมา ล้มในทะเลซะงั้น เลยทนไม่ไหววิ่งตามไปกดหัวแป๋ง
แต่สู้แรงไม่ได้ โดนกดกลับเฉยเลย แป๋งเลยตกน้ำตาม 555 5

แล้วก็กลายเป็นการเล่นน้ำทะเลตอนเช้าไปซะฉิบ
มีเต้ แป๋ง ไอซ์ ฉัน ฟ้า และอิน
และมีน้องกิ้มที่กำลังสวีทกับพี่เป้มาสมทบตามหลัง
สนุกมากกกกกก ก ขอบอก

ตอนเช้า ฉันนอนหลับไป
เลยโดนแป๋งแก้แค้นด้วยการเทแป้งให้ทั้งหัวฉัน
ตื่นมาเป็นผมขาวเต็มไปหมด :0
แต่แล้วสวรรค์ก็มีตา
ตอนถ่ายรูปรวมปี 2 แป๋งโดนเพื่อน ๆ ช่วยกันโยนลงน้ำ
สมน้ำหน้า

วันนี้คือวันฟิกแบบของโปรเจ็คที่ 4 ในปี 2
ศูนย์การเรียนรู้เพื่อความเป็นอยู่อย่างพอเพียง

เมื่อการตรวจแบบครั้งที่แล้ว
อาจารย์พรพุฒบอกไว้ว่า
ชนกพร คุณต้องเร่งมือหน่อยนะ ทำงานให้เร็วขึ้น
ตั้งแต่ตรวจมา .. คุณยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันให้ผมเลย

ฉันได้แต่ก้มหน้า
ทราบแล้วค่ะ อาจารย์
หนูจะพยายามให้มากขึ้นอีก ..

ตอนนี้มีแปลนแล้วนะ
เหลือรูปด้านกับรูปตัดรวม ที่อาจารย์เค้าขอไว้
ชนกพรจะทำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตอนนี้ยังไม่ได้นอน
แลคาดว่าวันฟิกแบบวันนี้คงอีกยาวไกล ..
แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว !!!

แต่ว่านะ ..
สู้ ๆ !!!!!

วันนี้วันอังคาร มีตรวจแบบวิชาคอนฯล่ะ
แต่ว่าตรวจเสร็จแล้ว

โปรเจ็คคอนคราวนี้ ได้ตรวจกับอ.โอชกร
อ.น่ารักมากเลย ใจดีมากด้วย
รู้สึกเหมือนอ.เข้าใจนักศึกษาตาดำ ๆ
แต่ความอดทนของอ.จะหมดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ :0
ดังนั้นต่อไปจะตั้งใจทำงานให้เยอะ ๆ เลยนะคะ

อะไรที่เคยพูดไว้
ต้องทำให้ได้ซักทีเนอะ
แต่สักอย่าว่าแต่พูดเล้ย ชนกพร !!