not enough .

ตรวจแบบเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา
ทำฉันน้ำตาตกในเลยทีเดียว

คืนนั้น ฉันได้นอนไปสองชั่วโมงโดยประมาณ
นั่งคิดแบบทั้งคืน ..
ตัดแมสชั้นหนึ่งเสร็จ ก็ไม่ไหวแล้ว นอนไปสองชั่วโมง
ตื่นมา 11.00
ไปตรวจแบบ เลทไป 1 ชั่วโมง
แล้วก็ไปนั่งตัดแมสต่อ .. ในขณะที่เพื่อนกำลังตรวจกันอยู่

“นี่คุณคิดแล้วเหรอ ฝ้าย ?”
“ทำไมงานไม่มีอะไรเลยล่ะ นี่มันเหมือนไม่ได้คิดเลยนะ”
“งานดีไซน์มันไม่ใช่แค่ทำเผา ๆ แล้วก็ส่งนะ”
“ที่ให้ตัดแมส คือให้ศึกษาไปด้วย คอยแก้ไขไปเรื่อย ๆ”
“นี่ตั้งใจทำแล้วเหรอ ?”
“ทำไมเป็นคนแบบนี้ล่ะ ทำไมเผางานมาแบบนี้”
“ก็ไม่รู้นะ ถ้าคุณว่าตั้งใจแล้วเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้จะพูดยังไง”

..
หนูคิดแล้วจริง ๆ ค่ะ
หนูคิดมาก่อนหน้าวันส่งแบบด้วย .. แต่มานั่งทำคืนก่อนส่งน่ะ จริงค่ะ
แต่ถึงอย่างนั้น หนูก็ไม่ได้เผางานนะคะ ..
หนูเสียใจ

เรื่องมันก็เหมือนเดิม
ฉันยังตั้งใจไม่มากพอ .

“ครั้งหน้าฝ้ายกับใหม่ตรวจคนแรกนะ”
“เอาให้มีเฟอร์นิเจอร์ด้วย แล้วก็ไม่ใช่เผางานมาส่งอีกนะ”

อาจารย์คะ สาบานได้เลย ..
หนูไม่เคยเผางานไปเลย งานทุกชิ้นหนูตั้งใจทำจริง ๆ
แต่มันยังดีไม่พอ
หนูเสียใจค่ะ ..

4th times .

โดนล้มแบบมาสี่ครั้งรวดแล้ว
สำหรับโปรเจ็คล่าสุดตอนนี้ Art gallery & House
รู้สึกแย่อยู่เหมือนกัน
เหมือนว่าอะไร ๆ ก็ไม่เข้าที่เข้าทาง
ฉันเอง รู้ตัวมานานว่าด้อยเรื่อง Concept
ก็พยายามที่จะหาข้อมูลมากขึ้น
จนเริ่มมี Concept เป็นของตัวเอง
ก็กลับกลายเป็นว่าทิ้งด้าน Function ไป
แล้วพอต้องจัด Function ให้ลง
Mass form ก็เหียกอีก .
ไม่ไหว ไม่ไหว ไม่ไหว :’0

แต่ก็รู้ตัวดี ว่าต้องพยายามอีก
อาจเพราะฉันยังเที่ยวเล่นมากเกินไป
จนความใส่ใจมันไม่มากพอ ..

วิชา Building Technology ก็เหมือนกัน
หมดไฟในการทำงานอย่างไรไม่รู้
ฉันทำงานช้า งานมีไปส่งน้อย = ดูขี้เกียจ
ท้อแท้เหมือนกันนะ ..
แต่จะว่าไป คืนวันศุกร์ที่ผ่านมา กับวันเสาร์ทั้งวันก็เอาแต่นั่งเล่นนอนเล่น
สงสัยฉันคงจะแบ่งเวลาไม่เป็นจริง ๆ
…. ท้อมาก
แต่อีกเดี๋ยวคงดีขึ้น
ฉันเชื่อแบบนั้น :’)

a bit of bored .

ทั้งที่เพิ่งเปิดเทอมมาแค่ 2 อาทิตย์
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนเรียนมาได้ 2 เดือนแล้ว

วันทุกวัน วิ่งวุ่นทุกเวลา
ตื่นเก้าโมง ไปเรียนสิบโมง เรียนเสร็จเลยเที่ยงมา รีบกินข้าว ไปเรียนต่อ กลับมาหอ หาข้อมูลทำงาน ทำงานจนตีสอง หลับ ..
แทบไม่มีเวลาให้นั่งเล่นเหมือนเคย
เคยเข้าใจว่าพอขึ้นปี 3 แล้ว
จะสบายกว่า ปี 2
แล้วค่อยไปหนักอีกทีตอนปี 4
แต่เหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น ..

ที่บอกว่าสบายกว่า คือชินกับงานเยอะเยอะพวกนั้นต่างหาก .. :’(
ตอนนี้ทั้งวิชา building technology ทั้ง design เวลาปนกันมั่วไปหมดแล้ว
หาข้อมูลทำ art gallery ในแบบที่เราต้องการก็ไม่ค่อยเจอที่เป็นประเด็นหลัก
(เจอแต่ประเด็นย่อยที่ไม่ถือว่าเป็น concept ได้)
ส่วนอีกวิชา ก็อ่อนด้อยเสียเหลือเกิน
อาจารย์ก็เหนื่อยที่นักศึกษาไม่ค่อยรู้เรื่อง .. เฮ้อออ !!

ตอนนี้ก็ต้องหาเรื่องเกี่ยวกับ transition ต่อไป ..
แล้วค่อยนำมาประยุกต์กับการ design ของเรา
ว่าแต่เมื่อไหร่จะเจอ (วะ)

ทำไมมันยุ่งยากอย่างนี้หนอ !
Art gallery & House !!

again ..

เพิ่งกลับมาจากการตรวจแบบคอนฯ ได้สักพัก
วันนี้ไปส่งงาน อ.กาญจนา ด้วยแบบร่าง 3 แผ่น
ครั้งแรกที่อาจารย์เห็นงาน อาจารย์บอกว่า ทำไมทำมาน้อยจัง ..
แต่ฉันไม่ได้บอกไปว่า อาจารย์คะ .. นั่นใช้เวลาทำเป็นวันเลยนะคะ
เพราะฉันทำงานช้า งานเลยน้อยกว่าที่ควรเป็น
ฉันขยันขึ้นแล้ว แต่สงสัยคงยังไม่พออยู่ดี ..

จำได้ว่าตอนตรวจกับอาจารย์ป้อม
มีครั้งหนึ่งที่ฉันไปส่งงาน 1 แผ่น
อาจารย์มองหน้าด้วยความสงสัย ถามว่าฉันใช้เวลาทำเท่าไหร่
ฉันบอกว่า ทั้งคืนค่ะ แถมไม่ได้นอนด้วย (ประโยคหลังไม่ได้บอก)
อาจารย์มองหน้าอีกครั้ง แล้วถามว่า จริงเหรอ ?
ฉันพยักหน้ายืนยัน
อาจารย์เลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นเราต้องเพิ่มเวลาทำงานอีกนะ
ถ้าใช้เวลาเท่าเพื่อน แต่ได้แค่นี้ มันไม่พอ มันไม่ได้ มันจะไม่ทัน
ฉันพยักหน้ารับ ..
ทั้งนี้ทั้งนั้น ฉันเข้าใจดีว่ามันเหมือนโกหกที่ทำงานไปน้อย ฉันเลยดูขี้เกียจไป ..
(ซึ่งที่จริงก็คงเป็นแบบนั้นแหละ )
แต่ว่า ฉันก็ทำงานช้าจริง ๆ .. มันไม่พอใช่ไหม ?

กลับมาวันนี้ ฉันทำงาน 3 แผ่นนั้นในเวลา 3 วัน
โดยแบ่งเวลาทำ ค่อย ๆ ทำไปเรื่อย ๆ
ลองจับเวลา ก็ตกแผ่นละสามชั่วโมงกว่า ..
แต่ก็ยังไม่พออยู่ดีใช่ไหม ?

ท้อเหมือนกันนะ .. ที่เป็นแบบนี้
ต้องพยายามขึ้นอีก มากขึ้นอีก
ยิ่งเราด้อยกว่าคนอื่นเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องพยายามอีกเป็นเท่าตัว ถึงจะทัน ถึงจะนำหน้าได้ ..
ค่อย ๆ ก้าวไปไม่ได้
…
เข้าใจแล้ว ..

 

ตอนตรวจ ฉันกลัวมากกว่าจะตอบไม่ได้
อาจารย์มีรัศมีบางอย่าง ที่ทำให้ประหม่าในการตรวจแบบ
ทั้งที่ฉันคิดว่า ครั้งนี้เตรียมตัวมาแล้วอย่างดี (sketch detail ไปด้วย)
ก็ยังโดนไปจนได้
ตอนที่อาจารย์ถามขนาดท่อระบายน้ำเสีย ฉันตอบไปว่า 10 cm
อาจารย์กุมขมับอีกครั้ง ..
และจากการตรวจวันนี้ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่า
อาจารย์จะกุมขมับเฉพาะเวลาที่ ชนกพร ตอบผิด เท่านั้น ..
นี่มันบ่งบอกอะไรมั้ยนี่ ?!

ต้องพยายามมากขึ้นอีก
ไม่พอ ..
มากขึ้นอีก ….
…
อีกเท่าไหร่หนอ ..
ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าแค่จะหยุดพัก ยังไม่ได้เลย
เพราะไม่งั้น จะมองไม่เห็นคนที่อยู่ข้างหน้าอีกต่อไป ..

construction subject .

เปิดเทอมแล้ว !!
ที่จริงเปิดเทอมตั้งแต่วันที่ 2
เปิดมาก็ได้งาน Skd. มาเลย
แถมหัวข้อยังแปลกอีก..
ให้ออกแบบ ศาลพระภูมิ !!
แต่ว่า.. อาจารย์บอกให้ออกแบบให้เข้ากับตัวบ้าน
ฉันก็เลยออกแบบศาลพระภูมิแบบโมเดิร์น โดยใช้ลักษณะของ กล่อง เป็นธีม
เพราะคฤหาสน์สุดหรูในโปรแกรม ฉันคิดไว้ว่าเป็นแบบโมเดิร์น
(ก็ไม่ได้มีกำหนดไว้นี่นา )
แต่มีแต่คนบอกว่า ไม่เหมือนศาลพระถูมิ แต่เหมือนกล่องรับจดหมาย
แถมชื่องานฉันยังตั้งว่า box life ซะอีก
น้ำฟ้าบอกว่า ทำไมไม่ตั้งว่า postbox life ไปเลยล่ะ :0

วันถัดมา ได้รับโปรแกรมวิชา construction
ได้ตรวจกับ อ.กาญจนา ซึ่งดูเป็นผู้หญิงเก่งมาก ๆ
และอาจารย์ก็เข้มงวดกับงานมากเลยด้วย
ทำให้ฉันซึ่งอ่อนวิชา คอนฯ ถึงกับท้อเลยทีเดียว
แต่เนื่องจากว่า ตอนปีสองฉันก็ฮึดสู้จนได้คะแนนสอบผ่านมาได้
ฉันเลยคิดว่า คราวนี้ก็จะต้องฮึดจนรู้เรื่องให้มากที่สุดให้ได้
วันแรกที่คุยกับอาจารย์
ก็มีข้อตกลง เช่นว่า ให้ทำงานมาตามใบโปรแกรม ให้มาตรงเวลานัด
มันก็เป็นเรื่องที่เรา ๆ รู้กันอยู่แล้วนั่นล่ะ

ทว่า เมื่อถึงวันพฤหัส
ซึ่งจะต้องเอางานดีไซน์โปรเจ็ค เนอสเซอรี่มา เพื่อให้ดูว่ามีตรงไหนซึ่งน่าจะแก้ไข
ฉันรู้สึกเหมือนกับโดนไล่บี้ จนกลัวไปเลย
หน้าอาจารย์ดูผิดหวังมาก ที่นักศึกษาปีสามคนหนึ่งยังไม่รู้เรื่องได้ถึงขนาดนี้
ฉันก็เข้าใจอาจารย์นะ เพราะฉันควรจะตอบเรื่องมากมายได้
แต่ฉันกลับ .. อธิบายให้อาจารย์เข้าใจไม่ได้
ฉันเสียใจมาก ..
ตอนนี้คงทำอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากศึกษาเพิ่มเติมให้มากขึ้นอีก
ฉันยังพยายามไม่มากพอ .. :’(

แล้วตอนเย็นวันพฤหัสนั้น
ก็มีแจกโปรแกรมดีไซน์ ..
ฉันได้ตรวจแบบกับอาจารย์เล็ก ซึ่งเป็นผู้ออกแบบโปรแกรม art gallery & house.
วันนี้ได้คุยกันวันแรก อาจารย์ถามว่า favorite architect คือใคร
ฉันตอบไปว่า เท่าที่ดูมา ฉันชอบงานของ frank loyd wright และ le corbusier
อาจารย์ก็ถามเหตุผล ฉันก็ตอบไปว่า อย่างงานของ frank loyd wright
ฉันชอบตรงที่งานของเค้า สามารถอยู่ได้ทั้งในกลางทุ่งหญ้า และในเมือง
ฉันรู้สึกว่า เขาไม่ได้ออกแบบงานที่จะต้องอาศัยแต่สภาพแวดล้อม
อาจารย์บอกว่า แต่งานของ frank เวลาเค้าออกแบบที่อยู่ในเมืองกับชนบทมันคนละแบบกันนะ
อย่างงานบ้านน้ำตก ก็จะกลมกลืนไปกับน้ำตก
ฉันก็พยักหน้าว่า ใช่ค่ะ
คือฉันหมายความว่าอย่างนั้นนั่นล่ะ
อาจารย์ก็บอกว่า อืมม .. แล้วก็ผ่านไป
สงสัยฉันคงอธิบายไม่ได้เรื่องจริงๆ :0

วันนี้วันเดียว ทำให้ฉันได้รู้ว่า ..
ฉันยังทุ่มเทให้ทางนี้ไม่มากพอ ..

summer time .

ไม่ได้มาเขียนนานมาก
จนตอนนี้ปิดเทอมแล้ว

ขออัพเดทย้อนหลังแล้วกัน

สำหรับโปรเจ็คล่าสุด
ศูนย์การเรียนรู้เพื่อความเป็นอยู่อย่างพอเพียง
ความจริงแล้วเราทำงานไม่เสร็จ และก็ให้พี่ช่วยเยอะด้วย
ตอนจูรี่อาจารย์ก็ถาม แล้วเราก็บอกความจริงไป
แต่กลับกลายเป็นผลดี
อาจารย์ถามว่า แล้วแผ่นไหนที่คุณทำเองบ้าง ชนกพร
ก็ตอบไปว่า เลย์เอาท์แปลน ค่ะ
เค้าก็บอกว่า แผ่นนี้แหละ ที่ผมชอบที่สุด
ถ้าคุณทำงานทัน ผมคิดว่างานคุณจะเพอร์เฟ็คเลยนะ
แล้วอาจารย์ก็ชม ๆ อีก
อยากจะบอกว่าแทบยิ้มแก้มปริเลย

ทุกไอเดียที่ฉันคิด
ทุกรายละเอียดที่ฉันทำ
อาจารย์มองเห็น ทำให้ดีใจมาก
ดูเหมือนว่าสิ่งที่จะทำให้งานของฉันเด่นที่สุด
คือการใช้เนื้อที่ไซต์น้อยที่สุด
น้อยเท่าที่จำเป็น ไม่ใช่น้อยแบบขาดการใช้งาน
ทุกรายละเอียดที่ฉันคิด อาจารย์มองเห็นว่าเป็นได้จริงและไม่ฟุ่มเฟือย
ฉันดีใจ

จนกระทั่งตอนคัดคนจูรี่อีกรอบ
ฉันผ่านด้วย :0
ฉันแปลกใจมาก เพราะงานฉันไม่เสร็จและเวลาตรวจแบบฉันก็ทำงานไม่เคยครบ
แต่อาจารย์พรพุฒให้ผ่านได้ยังไง
ฉันเดาว่าอาจารย์คงชอบไอเดียของฉันมาก
นั่นทำฉันยิ้มแก้มปริอีกรอบ

เพื่อนหลายคนในกลุ่มไม่พอใจ
ที่งานของฉันผ่านเข้ามา
ฉันเองก็เข้าใจ ถ้าฉันเป็นพวกเขาฉันก็คงไม่เข้าใจเหมือนกัน
กับคนที่ทำงานไม่เสร็จเนี่ย ผ่านได้ยังไง
แต่ฉันก็หวังว่าเขาจะมองเห็นไอเดียของฉันในงาน
ไอเดียที่ฉันทุ่มเทมากไปจนทำให้งานไม่เดิน

ถ้าจะบอกว่าพอใจกับโปรเจ็คนี้
คงยังตอบ ใช่ ได้ไม่เต็มปาก
ถ้าจะให้ดี งานของฉันควรจะเสร็จด้วยมือของฉันเอง

แต่ถ้าจะบอกว่าภูมิใจกับโปรเจ็คนี้
ฉันคงตะโกนดัง ๆ ว่า ใช่
ฉันภูมิใจมากกับการหาข้อมูลทั้งหลายเพื่อทำโปรเจ็ค
และการพรีเซนท์วันจูรี่
ที่ทำให้อาจารย์เข้าใจแนวคิดของฉันได้

จบจากเรื่องโปรเจ็ค
สำหรับกิจกรรมล่าสุดที่ฉันได้ทำคือการรับน้องภาค
รับน้องคราวนี้ไปที่ บ้านชมตะวัน ระยอง
ที่นั่นฉันทำหน้าที่บ้านกลาง
ขายทุกอย่างที่ผ่านการชาร์ทราคาแล้ว
มันเป็นเรื่องธรรมดาน่า
การหาเงินรับน้องมันก็ต้องหาให้ได้สิ จะมาเอากำไรขนมห่อละไม่ถึง 25 สตางค์ใน 3 วันได้ไง
เนอะ

คืนแรก มีการผูกตาน้องและให้จับมือกันเดิน
พากันไปให้ถึงฝั่ง
กิจกรรมนี้มันมีที่มานะ ไม่รู้ว่าน้อง ๆ จะได้สังเกตกันหรือเปล่า
การผูกตาพากันเดิน
หมายถึงว่า ไม่ว่าจะเจออุปสรรคใด ๆ ก็จะไม่ทิ้งกัน
จะต้องพากันไปให้ถึงฝั่งให้ได้
แม้ว่าจะกำลังทุกข์อยู่ก็ตาม
ยิ่งเจอรุ่นพี่รุมก่อให้เกิดปัญหา
ยิ่งต้องร่วมมือกันพากันผ่านไป

และคืนที่สอง มีบายศรี
ตอนก่อนจะทำกิจกรรม
มีฝนตกปรอย ๆ ลงมา ทำท่าว่าจะเกิดพายุ
แต่หลังผ่านการปักตะไคร้กลับหัวลงทรายโดยฝีมือก้อย
ท้องฟ้าก็สงบลงทันใด
ทำให้พิธีกรรมดำเนินต่อได้

ฉันได้ผูกข้อมือน้องหลายคน
และด้วยความที่มัวแต่ตื่นเต้น เลยไม่ได้พูดประโยคที่เตรียมไว้ตั้งแต่ปี 1
( 555 5 )
แต่ก็บอกน้องไปเหมือนกันว่า
น้อง ๆ ต้องพากันช่วยเพื่อนผ่านไปให้ได้นะคะ
อะไรประมาณนั้นนะ

คืนนั้น ขายต๊อกยันเช้า
แถมตอนเช้ามาจะดูพระอาทิตย์ขึ้น
ด้วยความที่คึกจัด เลยวิ่งไล่เตะเต้ เตชัส
และพาลวิ่งไล่แป๋งไปด้วย
วิ่งไปวิ่งมา ล้มในทะเลซะงั้น เลยทนไม่ไหววิ่งตามไปกดหัวแป๋ง
แต่สู้แรงไม่ได้ โดนกดกลับเฉยเลย แป๋งเลยตกน้ำตาม 555 5

แล้วก็กลายเป็นการเล่นน้ำทะเลตอนเช้าไปซะฉิบ
มีเต้ แป๋ง ไอซ์ ฉัน ฟ้า และอิน
และมีน้องกิ้มที่กำลังสวีทกับพี่เป้มาสมทบตามหลัง
สนุกมากกกกกก ก ขอบอก

ตอนเช้า ฉันนอนหลับไป
เลยโดนแป๋งแก้แค้นด้วยการเทแป้งให้ทั้งหัวฉัน
ตื่นมาเป็นผมขาวเต็มไปหมด :0
แต่แล้วสวรรค์ก็มีตา
ตอนถ่ายรูปรวมปี 2 แป๋งโดนเพื่อน ๆ ช่วยกันโยนลงน้ำ
สมน้ำหน้า

 

fixxx

วันนี้คือวันฟิกแบบของโปรเจ็คที่ 4 ในปี 2
ศูนย์การเรียนรู้เพื่อความเป็นอยู่อย่างพอเพียง

เมื่อการตรวจแบบครั้งที่แล้ว
อาจารย์พรพุฒบอกไว้ว่า
ชนกพร คุณต้องเร่งมือหน่อยนะ ทำงานให้เร็วขึ้น
ตั้งแต่ตรวจมา .. คุณยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันให้ผมเลย

ฉันได้แต่ก้มหน้า
ทราบแล้วค่ะ อาจารย์
หนูจะพยายามให้มากขึ้นอีก ..

ตอนนี้มีแปลนแล้วนะ
เหลือรูปด้านกับรูปตัดรวม ที่อาจารย์เค้าขอไว้
ชนกพรจะทำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตอนนี้ยังไม่ได้นอน
แลคาดว่าวันฟิกแบบวันนี้คงอีกยาวไกล ..
แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว !!!

แต่ว่านะ ..
สู้ ๆ !!!!!

4.04

วันนี้วันอังคาร มีตรวจแบบวิชาคอนฯล่ะ
แต่ว่าตรวจเสร็จแล้ว

โปรเจ็คคอนคราวนี้ ได้ตรวจกับอ.โอชกร
อ.น่ารักมากเลย ใจดีมากด้วย
รู้สึกเหมือนอ.เข้าใจนักศึกษาตาดำ ๆ
แต่ความอดทนของอ.จะหมดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ :0
ดังนั้นต่อไปจะตั้งใจทำงานให้เยอะ ๆ เลยนะคะ

อะไรที่เคยพูดไว้
ต้องทำให้ได้ซักทีเนอะ
แต่สักอย่าว่าแต่พูดเล้ย ชนกพร !!

4th project .

ไม่ได้มาอัพเสียนานเลย
คิดถึงจังเลย

สำหรับการจูรี่กับ อ.พรพุฒ
ก็ผ่านไปแล้ว
การจูรี่ครั้งนี้ทำให้รู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้น
เพราะในส่วนของ function อ. บอกว่า ใช้ได้แล้ว
แต่ในด้านของการ design
อ. บอกว่าให้ศึกษาให้มากกว่านี้
ว่าเราจะสามารถทำให้สวยกว่านี้ได้ไหม
และนั่นก็คือ .. ปัญหาอย่างแรกของเรา

เอาเป็นว่าในโปรเจ็คที่ 3 ของปี 2
รู้สึกพอใจอยู่มากทีเดียว
และงานนี้ต้องขอบคุณเพื่อน ๆ มาก ๆ
ทั้งก้อย นิค กวาง อิน ที่ช่วยทำให้โมเดลตัวนี้สำเร็จไปได้
จากที่งานดูไม่มีอะไร กลายเป็นเสร็จสมบูรณ์
พูดได้เต็มปากว่า ถ้าไม่มีเพื่อน ๆ ช่วย ในคราวนี้ งานชิ้นนี้คงไม่ทำให้เราพอใจได้ขนาดนี้
ขอบคุณมาก

สำหรับโปรเจ็คตัวที่ 4
ศูนย์การเรียนรู้เพื่อความเป็นอยู่อย่างพอเพียง
โดยมี site อยู่ที่ สวนตะวันพันดาว
ที่เคยได้ไปเมื่อครั้งตอนไป บ้านอนัตตา

ทุกครั้งที่คิดแบบ จะต้องคิดถึงที่นั่น
เพราะธรรมชาติที่รายล้อมตรึงใจมากเลย

แต่ปัญหาตอนนี้อยู่ที่ว่า
โดยล้มแปลนมาเมื่อการตรวจแบบครั้งที่ผ่านมา
ทำให้เหมือนกับว่าต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด
ความจริงท้อมาก เหนื่อยมาก เพราะคิดยังไงก็คิดไม่ออก
เรื่องของ การออกแบบ บางทีก็สอนกันไม่ได้จริง ๆ
รู้สึกเหมือนจะไม่มีหัวทางด้านนี้เลย ..

ความจริงว่าจะนอนแล้ว
แต่ที่ทำให้สามารถตื่นได้มาจนตอนนี้ เป็นเพราะเว็บบอร์ดของภาควิชา
การได้อ่านและได้ดูในอะไรหลายอย่าง
ทำให้เริ่มมีความรู้สึกอยากจะทำงานขึ้นมาอีก
จนเริ่มศึกษาอะไรมากขึ้น
เริ่มกล้าที่จะทำมากขึ้น

ตอนแรกไม่อยากทำบ้านดิน
เพราะต้นอานนท์ทำแล้ว และเรากลัวจะทำได้ไม่ดีเท่า
แต่ว่าตอนนี้หาข้อมูลบ้านดินบ้างแล้ว และคิดว่าคงเหมาะสมกับตัวอาคารที่เราต้องการ
ดังนั้น .. ทำไมถึงไม่คิดแค่เฉพาะตัวเราเท่านั้น ?
เอาชนะตัวเองให้ได้ก่อนเนอะ อย่าเพิ่งคิดไปเปรียบงานกับคนอื่นเลย
คิดแค่ในแง่ของเราก็พอ

 ให้สุขกาย สุขใจ เหมือนดังน้ำในคงคา
ให้สุขกาย ชื่นตา เหมือนดังพระจันทร์วันเพ็ญ
ให้สดชื่น ดังดอกไม้ เมื่อยามน้ำค้างพร่างพรม
ให้ทรัพย์สินอุดม ให้พบกับ ความร่มเย็น

ขอบคุณ อ.โก้ มากค่ะ ที่นำบทความดี ๆ มาให้อ่าน
ปลุกความรักใน สถ. ลาดกระบังขึ้นมา
ต่อไปจะตั้งใจเรียนเต็มที่เลย

ว่าแต่ตอนนี้ง่วงนอนจัง ..

injury nursery .

พรุ่งนี้จะมีจูรี่แล้วนะ
ยังทำโมเดลไม่เสร็จเลย .. ก็แค่เพราะไม่อยากทำ เลยไม่ทำซักที
ไม่ชอบทำน่ะ ติดโมเดลกับฐานแล้วจัดแลนด์เนี่ย
ความจริงฉันชอบทำแลนด์นะ
แต่ชอบทำในจินตนาการ
แย่เนอะ ..
ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้นะ แต่ไม่ยอมทำซักที
เดี๋ยวคงต้องมาเสียใจทีหลังแน่ .

ถ้างั้นตอนนี้ คิดสคริปท์ที่จะพูดก่อนดีกว่า

สำหรับโครงการนี้ จะเน้นไปที่ความเป็นครอบครัว
แม้ว่าตัวเด็กที่จะมาอยู่ จะไม่ใช่ลูกหลาน แต่เป็นเพียงนักเรียนในเนอสเซอรี่
แต่ว่าก็ยังเป็นเด็กเล็ก ๆ ที่การเรียนรู้และการเจริญเติบโตถือเป็นสำคัญ
การที่ผู้ปกครองของเด็กจะไว้วางใจได้นั้น ควรจะแสดงให้เห็นว่าเรามองว่าเด็กเหล่านั้นเป็นเหมือนลูกหลานที่เราจะดูแลเป็นอย่างดี

ตัวอาคารจะสร้างให้เหมาะสำหรับเด็ก ทั้งในแง่ของความสูงและการใช้งาน
และเน้นไปที่แลนสเคป
เพราะฉันมีความเห็นว่า การเรียนรู้ไม่จำเป็นต้องอยู่ในห้องเรียนสี่เหลี่ยมเท่านั้น
การสัมผัสและการพบเจอได้จริงจะสามารถเรียนรู้ได้มากกว่าและดีกว่า

ส่วนลักษณะของตัวบ้าน ก็จะเชื่อมต่อกับเนอสเซอรี่ในแง่ของการใช้งาน
เพราะช่วงเวลาที่ต่างกัน ทำให้ลดจำนวนห้องลงไปได้
และถ้าอยากได้ความเป็นส่วนตัวก็จะอยู่ที่ชั้น 2 
ซึ่งคิดว่าคงไม่มีผู้ปกครองหรือเด็กคนไหนขึ้นไปเล่นบนนั้น
ในเมื่อการจัดแลนสเคปและพื้นที่ด้านล่างเหมาะกว่า

ในส่วนของคนงาน
จัดให้อยู่ใกล้กันกับเนอสเซอรี่
เพราะคนงานจะได้ทำงานในส่วนของเนอสเซอรี่มากกว่า
และเมื่อถึงเวลาที่เนอสเซอรี่ไม่ถูกใช้งาน ก็จะเป็นการกั้นส่วนบ้านกับส่วนคนงานอย่างชัดเจน

ส่วนของบ้านคุณแม่
จัดแยกออกไปเพราะผู้อาศัยต้องการที่จะให้บ้านคุณแม่นั้นอยู่อีกส่วนหนึ่งเนื่องจากคุณแม่รักความสงบและความเป็นส่วนตัวมาก
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังให้ห้องอาหารและห้องทำอาหารอยู่ภายในบ้านหลังใหญ่
เพื่อให้เกิดการใช้สอยและการพูดคุยของครอบครัว

…
คิดไม่ออกแล่ว :l

นอนดีกว่า พรุ่งนี้มีทั้งจูรี่แล้วก็ตรวจแบบเลย
เหนื่อยแน่ งานนี้