เพิ่งกลับมาจากการตรวจแบบคอนฯ ได้สักพัก
วันนี้ไปส่งงาน อ.กาญจนา ด้วยแบบร่าง 3 แผ่น
ครั้งแรกที่อาจารย์เห็นงาน อาจารย์บอกว่า ทำไมทำมาน้อยจัง ..
แต่ฉันไม่ได้บอกไปว่า อาจารย์คะ .. นั่นใช้เวลาทำเป็นวันเลยนะคะ
เพราะฉันทำงานช้า งานเลยน้อยกว่าที่ควรเป็น
ฉันขยันขึ้นแล้ว แต่สงสัยคงยังไม่พออยู่ดี ..
จำได้ว่าตอนตรวจกับอาจารย์ป้อม
มีครั้งหนึ่งที่ฉันไปส่งงาน 1 แผ่น
อาจารย์มองหน้าด้วยความสงสัย ถามว่าฉันใช้เวลาทำเท่าไหร่
ฉันบอกว่า ทั้งคืนค่ะ แถมไม่ได้นอนด้วย (ประโยคหลังไม่ได้บอก)
อาจารย์มองหน้าอีกครั้ง แล้วถามว่า จริงเหรอ ?
ฉันพยักหน้ายืนยัน
อาจารย์เลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นเราต้องเพิ่มเวลาทำงานอีกนะ
ถ้าใช้เวลาเท่าเพื่อน แต่ได้แค่นี้ มันไม่พอ มันไม่ได้ มันจะไม่ทัน
ฉันพยักหน้ารับ ..
ทั้งนี้ทั้งนั้น ฉันเข้าใจดีว่ามันเหมือนโกหกที่ทำงานไปน้อย ฉันเลยดูขี้เกียจไป ..
(ซึ่งที่จริงก็คงเป็นแบบนั้นแหละ 
)
แต่ว่า ฉันก็ทำงานช้าจริง ๆ .. มันไม่พอใช่ไหม ?
กลับมาวันนี้ ฉันทำงาน 3 แผ่นนั้นในเวลา 3 วัน
โดยแบ่งเวลาทำ ค่อย ๆ ทำไปเรื่อย ๆ
ลองจับเวลา ก็ตกแผ่นละสามชั่วโมงกว่า ..
แต่ก็ยังไม่พออยู่ดีใช่ไหม ?
ท้อเหมือนกันนะ .. ที่เป็นแบบนี้
ต้องพยายามขึ้นอีก มากขึ้นอีก
ยิ่งเราด้อยกว่าคนอื่นเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องพยายามอีกเป็นเท่าตัว ถึงจะทัน ถึงจะนำหน้าได้ ..
ค่อย ๆ ก้าวไปไม่ได้
…
เข้าใจแล้ว ..
ตอนตรวจ ฉันกลัวมากกว่าจะตอบไม่ได้
อาจารย์มีรัศมีบางอย่าง ที่ทำให้ประหม่าในการตรวจแบบ
ทั้งที่ฉันคิดว่า ครั้งนี้เตรียมตัวมาแล้วอย่างดี (sketch detail ไปด้วย)
ก็ยังโดนไปจนได้
ตอนที่อาจารย์ถามขนาดท่อระบายน้ำเสีย ฉันตอบไปว่า 10 cm
อาจารย์กุมขมับอีกครั้ง ..
และจากการตรวจวันนี้ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่า
อาจารย์จะกุมขมับเฉพาะเวลาที่ ชนกพร ตอบผิด เท่านั้น ..
นี่มันบ่งบอกอะไรมั้ยนี่ ?!
ต้องพยายามมากขึ้นอีก
ไม่พอ ..
มากขึ้นอีก ….
…
อีกเท่าไหร่หนอ ..
ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าแค่จะหยุดพัก ยังไม่ได้เลย
เพราะไม่งั้น จะมองไม่เห็นคนที่อยู่ข้างหน้าอีกต่อไป ..
