ไม่ได้มาเขียนนานมาก
จนตอนนี้ปิดเทอมแล้ว 
ขออัพเดทย้อนหลังแล้วกัน
สำหรับโปรเจ็คล่าสุด
ศูนย์การเรียนรู้เพื่อความเป็นอยู่อย่างพอเพียง
ความจริงแล้วเราทำงานไม่เสร็จ และก็ให้พี่ช่วยเยอะด้วย
ตอนจูรี่อาจารย์ก็ถาม แล้วเราก็บอกความจริงไป
แต่กลับกลายเป็นผลดี
อาจารย์ถามว่า แล้วแผ่นไหนที่คุณทำเองบ้าง ชนกพร
ก็ตอบไปว่า เลย์เอาท์แปลน ค่ะ
เค้าก็บอกว่า แผ่นนี้แหละ ที่ผมชอบที่สุด
ถ้าคุณทำงานทัน ผมคิดว่างานคุณจะเพอร์เฟ็คเลยนะ
แล้วอาจารย์ก็ชม ๆ อีก
อยากจะบอกว่าแทบยิ้มแก้มปริเลย
ทุกไอเดียที่ฉันคิด
ทุกรายละเอียดที่ฉันทำ
อาจารย์มองเห็น ทำให้ดีใจมาก
ดูเหมือนว่าสิ่งที่จะทำให้งานของฉันเด่นที่สุด
คือการใช้เนื้อที่ไซต์น้อยที่สุด
น้อยเท่าที่จำเป็น ไม่ใช่น้อยแบบขาดการใช้งาน
ทุกรายละเอียดที่ฉันคิด อาจารย์มองเห็นว่าเป็นได้จริงและไม่ฟุ่มเฟือย
ฉันดีใจ
จนกระทั่งตอนคัดคนจูรี่อีกรอบ
ฉันผ่านด้วย :0
ฉันแปลกใจมาก เพราะงานฉันไม่เสร็จและเวลาตรวจแบบฉันก็ทำงานไม่เคยครบ
แต่อาจารย์พรพุฒให้ผ่านได้ยังไง
ฉันเดาว่าอาจารย์คงชอบไอเดียของฉันมาก
นั่นทำฉันยิ้มแก้มปริอีกรอบ
เพื่อนหลายคนในกลุ่มไม่พอใจ
ที่งานของฉันผ่านเข้ามา
ฉันเองก็เข้าใจ ถ้าฉันเป็นพวกเขาฉันก็คงไม่เข้าใจเหมือนกัน
กับคนที่ทำงานไม่เสร็จเนี่ย ผ่านได้ยังไง
แต่ฉันก็หวังว่าเขาจะมองเห็นไอเดียของฉันในงาน
ไอเดียที่ฉันทุ่มเทมากไปจนทำให้งานไม่เดิน
ถ้าจะบอกว่าพอใจกับโปรเจ็คนี้
คงยังตอบ ใช่ ได้ไม่เต็มปาก
ถ้าจะให้ดี งานของฉันควรจะเสร็จด้วยมือของฉันเอง
แต่ถ้าจะบอกว่าภูมิใจกับโปรเจ็คนี้
ฉันคงตะโกนดัง ๆ ว่า ใช่
ฉันภูมิใจมากกับการหาข้อมูลทั้งหลายเพื่อทำโปรเจ็ค
และการพรีเซนท์วันจูรี่
ที่ทำให้อาจารย์เข้าใจแนวคิดของฉันได้
จบจากเรื่องโปรเจ็ค
สำหรับกิจกรรมล่าสุดที่ฉันได้ทำคือการรับน้องภาค
รับน้องคราวนี้ไปที่ บ้านชมตะวัน ระยอง
ที่นั่นฉันทำหน้าที่บ้านกลาง
ขายทุกอย่างที่ผ่านการชาร์ทราคาแล้ว 
มันเป็นเรื่องธรรมดาน่า
การหาเงินรับน้องมันก็ต้องหาให้ได้สิ จะมาเอากำไรขนมห่อละไม่ถึง 25 สตางค์ใน 3 วันได้ไง
เนอะ
คืนแรก มีการผูกตาน้องและให้จับมือกันเดิน
พากันไปให้ถึงฝั่ง
กิจกรรมนี้มันมีที่มานะ ไม่รู้ว่าน้อง ๆ จะได้สังเกตกันหรือเปล่า
การผูกตาพากันเดิน
หมายถึงว่า ไม่ว่าจะเจออุปสรรคใด ๆ ก็จะไม่ทิ้งกัน
จะต้องพากันไปให้ถึงฝั่งให้ได้
แม้ว่าจะกำลังทุกข์อยู่ก็ตาม
ยิ่งเจอรุ่นพี่รุมก่อให้เกิดปัญหา
ยิ่งต้องร่วมมือกันพากันผ่านไป
และคืนที่สอง มีบายศรี
ตอนก่อนจะทำกิจกรรม
มีฝนตกปรอย ๆ ลงมา ทำท่าว่าจะเกิดพายุ
แต่หลังผ่านการปักตะไคร้กลับหัวลงทรายโดยฝีมือก้อย
ท้องฟ้าก็สงบลงทันใด
ทำให้พิธีกรรมดำเนินต่อได้
ฉันได้ผูกข้อมือน้องหลายคน
และด้วยความที่มัวแต่ตื่นเต้น เลยไม่ได้พูดประโยคที่เตรียมไว้ตั้งแต่ปี 1
( 555 5 )
แต่ก็บอกน้องไปเหมือนกันว่า
น้อง ๆ ต้องพากันช่วยเพื่อนผ่านไปให้ได้นะคะ
อะไรประมาณนั้นนะ
คืนนั้น ขายต๊อกยันเช้า
แถมตอนเช้ามาจะดูพระอาทิตย์ขึ้น
ด้วยความที่คึกจัด เลยวิ่งไล่เตะเต้ เตชัส
และพาลวิ่งไล่แป๋งไปด้วย
วิ่งไปวิ่งมา ล้มในทะเลซะงั้น เลยทนไม่ไหววิ่งตามไปกดหัวแป๋ง
แต่สู้แรงไม่ได้ โดนกดกลับเฉยเลย แป๋งเลยตกน้ำตาม 555 5
แล้วก็กลายเป็นการเล่นน้ำทะเลตอนเช้าไปซะฉิบ
มีเต้ แป๋ง ไอซ์ ฉัน ฟ้า และอิน
และมีน้องกิ้มที่กำลังสวีทกับพี่เป้มาสมทบตามหลัง
สนุกมากกกกกก ก ขอบอก
ตอนเช้า ฉันนอนหลับไป
เลยโดนแป๋งแก้แค้นด้วยการเทแป้งให้ทั้งหัวฉัน
ตื่นมาเป็นผมขาวเต็มไปหมด :0
แต่แล้วสวรรค์ก็มีตา
ตอนถ่ายรูปรวมปี 2 แป๋งโดนเพื่อน ๆ ช่วยกันโยนลงน้ำ
สมน้ำหน้า
