ไม่ได้มาอัพนานเลย 
ตอนนี้เค้าเลื่อนส่ง constructure แล้วนะ
เลื่อนไปเป็นวันที่ 28
ดีจัง ๆ 
ชนกพร ต้องมีงานไปส่งอย่างน้อย 20 แผ่นให้ได้เลย !!
ส่วน design ตอนนี้ยังไม่ได้จูรี่เลย
เพราะว่าเลื่อนไปจูรี่วันพฤหัสนี้
ตอนนี้เราก็เอาเพลตกลับมาทำต่อ
ไม่รู้ว่าถ้าอาจารย์รู้แล้วจะโกรธรึเปล่าเนอะ เหอ ๆ
แบบว่า เอารูปด้านมา เพราะเดี๋ยวจะตัดโมเดลน่ะ
ในแบบร่างไม่มีรูปด้าน เพราะว่าตอนนั้นรีบจัด เลยลงเพลตจริงไปเลย 
อื้ม ! โปรเจ็คนี้เนอสเซอรี่นี่ต้องมีโมเดลไว้ตอนจูรี่ให้ได้เลย
สู้ ๆ เนอะ !!!
ส่งไปแล้วนะ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
โปรเจ็คเนอสเซอรี่ ที่ไม่มีโม ไม่มีพรีเซนท์
ทราบข่าวแล้วด้วยว่าจะได้จูรี่กับ อ.พรพุฒ
กลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะไปน้ำตาไหลในห้องจูรี่อีก
ไม่อยากร้องไห้
ข่าวมีมาว่าจะจูรี่ตอนวันจันทร์หน้า
จะทำโมเดลล่ะ โปรเจ็คนี้จะต้องมีโมเดลให้ได้
อยากให้โมเดลวางบนฐาน ที่เรากับพ่อร่วมกันตัด
โปรเจ็คนี้ .. รักตัวอาคารของโปรเจ็คนี้
ถ้าทุกอย่างเสร็จทันคงดี
พ่อดีขึ้นแล้ว
โทรไปหาพ่อมาเมื่อวานซืน
พ่อเล่าให้ฟัง ว่าที่ต้องนอนโรงพยาบาลเพราะหมอไม่ยอมตรวจให้
เค้าบอกว่าเกินเวลาทำงานเค้าแล้ว
แย่เนอะ
อยากให้พ่อสบายดีเร็ว ๆ
เป็นห่วง ..
ใกล้จะเสร็จแล้ว
ไม่ใช่โปรเจ็คใกล้จะเสร็จ
แต่วันเวลามันกำลังบังคับให้ต้องเสร็จแล้ว
เสร็จเท่าที่มี ไม่ใช่เสร็จเท่าที่ต้องการ
พยายามแล้ว
แต่เหมือนว่ามันยังดีไม่พอ
การแบ่งเวลา วิธีการคิด การปฏิบัติ ความเชี่ยวชาญ
ต่อไปคงต้องย้ำเตือนตัวเอง ว่าฉันไม่สามารถหนีอะไรได้ตลอดเวลา
สุดท้ายก็ต้องพบเจอ ..
พ่อไม่สบาย
ฟ่างบอกว่า พ่อเข้าโรงพยาบาล แต่ไม่รู้ว่านอนที่โรงพยาบาลด้วยหรือเปล่า
ตอนนี้พ่ออยู่บ้านแล้ว
เมื่อกี้โทรไปหาพ่อมา ต้องกลั้นคำถามที่ว่า “พ่อดีขึ้นรึยัง” ลงคอไป
พ่อไม่อยากให้ฉันรู้ว่าพ่อไม่สบาย
แต่น้ำเสียงพ่อไม่ดีเลย
ฟ่างแอบบอกฉันว่าพ่อไม่สบาย
แม่เกริ่น ๆ แล้วว่าพ่อไม่สบาย แต่บอกว่าพ่อไม่เป็นอะไรมาก
ฉันกลัว
เหนื่อยมาก
งานไม่ค่อยได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
แต่เหนื่อยมาก ..
ตอนนี้ในสมองมีแต่เรื่องการแบ่งงาน
คิดแต่ว่า ถ้ามีคนช่วยจะให้ใครทำอะไรบ้าง
แต่ก็ใช่ว่าจะมีใครมาช่วย ..
เหนื่อยมาก
เมื่อไหร่โปรเจ็คนี้จะเสร็จสิ้น
ดูเหมือนปัญหาทั้งหมดที่เกิดจะเป็นเพราะประสบการณ์เรายังไม่มากพอ
รูปด้านคิดไม่ได้ซักที
อยากได้ทั้งบานเฟี้ยม ทั้งบานเปิดปกติ
บ้าไปแล้ว :’(
หัวมันตุ้บ ๆ
ตรงกะโหลกศีรษะด้านหลัง
เป็นแบบนี้มาได้สองวันแล้ว
และดีไซน์เองก็ไม่ได้คืบหน้าเลย !
วันนี้ตื่นมาตอนเที่ยง
หลังจากรบเร้าใหม่ให้ไปซื้อของกินเป็นเพื่อน ก็กลับมา
ค้นพบว่าแปลนของเรามีข้อเสียเต็มไปหมด
จริงอยู่ ที่ไม่มีบ้านใดสมบูรณ์แบบ
แต่เราก็อยากให้ฟังก์ชั่นมันเข้าที่มากกว่านี้
กลับมาถึงห้อง ร่างแบบแปลน 1:100
จนสี่โมงครึ่ง กวางตื่นมา
ฉันขอให้กวางช่วยดูแปลนให้หน่อย
กับแปลนบ้านใหม่ ที่ฉันคิดว่าโอเคแล้ว
ก็ยังมีปัญหาใหม่ ๆ อยู่อีก
ฉันเลยต้องเพิ่มนั่น ตัดนี่ เข้าไป
ปัญหาที่ฉันมองไม่เห็น แต่กวางมองเห็น
เพิ่มห้องครัว .
สนาม น้ำ เด็ก ใต้ถุนสูง เตี้ย บ้านคนงาน บ้านคุณแม่ .
ฉันหวังว่ามันจะดีกว่านี้ :l
เมื่อคืนนี้กว่าจะกลับมาถึงก็ห้าทุ่มครึ่ง
เพราะไปดูละคอนถาปัดมา
กลับมาถึงปุ๊บ เล่นเน็ตต่อ
แล้วก็นอนเลย
สรุปว่าเมื่อคืนไม่ได้เพลทซักแผ่น . เฮ้อ !
วันนี้ตื่นมาอีกทีบ่ายโมงครึ่ง
ไม่ได้ทำงานอะไรซักนิด .
แต่เมื่อกี้เพิ่งได้ฤกษ์เคลียร์เพลตดีไซน์
ดูเหมือนเนอสเซอรี่เล็ก ๆ ของเรามีปัญหาแล้วสิ
เฮ้อ .. ยังไม่เคลียร์แปลน
เฮ้อ .. อีกเจ็ดวันส่ง
เฮ้อ .. เฮ้อ .. เฮ้อ !
เอาน่า ชนกพร สู้ !
เมื่อวานนี้ กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปแปดโมงเช้า
เพราะก่อนหน้านั้นทำคอนทั้งคืน เหนื่อยมาก
นอนระหว่างอยู่บนรถตอนกลับบ้าน
จนถึงที่บ้านก็นอนต่อ
แต่ปรากฎว่าได้นอนไปแค่สี่ชั่วโมง
ตื่นมาตัดฐานโมเดลต่อ
ประหยัดเงินไปได้อีกสองร้อย
แถมฐานโมเดลคราวนี้ฉันกับพ่อร่วมกันตัด
ผลงานของครอบครัว !
หลังจากนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรเลย
เพราะอยากพักมาก ๆ
คืนนั้นนอนตอนห้าทุ่ม
ถือว่านอนเร็วใช้ได้เลยนะเนี่ย
ตื่นมาวันนี้ตอนสี่โมงเช้า
ต้องรีบเตรียมตัวกลับมา
เพราะว่ามีนัดเรียน STAT ตอนเที่ยง
แต่ปรากฎว่า ไม่มีเรียน (รึเปล่า ? ไม่แน่ใจ)
โทรไปถามเพื่อน เพื่อนบอกว่าไปแล้วไม่เจออาจารย์
อืม . สรุปว่าฉันจะรีบกลับมาทำไมเนี่ย ?
พ่อกับแม่อุตส่าห์อยากกินสุกี้ด้วยกัน
เฮ้อ !
ตอนนี้พลอยขี้เกียจทำงานไปด้วยเลย
แต่ต้องเริ่มทำได้แล้วเนอะ . สู้ !
วันนี้เริ่มซื้อของสำหรับทำดีไซน์แล้ว
ขนาดซื้อของยังไม่ครบ ยังหมดไปเกือบพัน
ตอนนี้แบบยังไม่เคลียร์ ถ้าเอาจริง ๆ แปลนก็ยังไม่ฟิก
ต้องรีบ ๆ ทำ
ไหนจะคอนอีก เหลืออีกเยอะมาก
อาทิตย์นี้เงินหมดเยอะเกิน
หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ จำไม่ได้เลย
แต่รู้ว่าไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง
คณะนี้ต้องอดทน เอาชนะกิเลสตัณหาของตัวเองให้ได้
คล้ายกับบรรลุในธรรมเลย
แต่นี่เป็นการบรรลุในตัวตน
อืม . สู้ ๆ เนอะ
เริ่มต้นวันด้วยการตื่นตีห้า
แล้วก็มาเขียนคอน (ผังคานชั้นสอง) ต่อให้เสร็จ
เขียนไปเขียนมา สุดท้ายกลับมาเล่นเน็ตต่อ 
แล้วก็เก้าโมง ไปเรียนวิชา history ของ อ.จิ๋ว
สนุกดี แต่ง่วง
สงสัยเพราะตื่นเช้าเกินไป ร่างกายยังไม่ชิน
แต่ก็สู้ ๆ เนอะ
แล้วเนื่องจากว่า อยู่ ๆ ก็ได้รับทราบข่าวจาก อ.โก้ ว่าจะไปตรวจนอกสถานที่
จึงไม่มีเวลาทำแบบ
จากเดิมที่มีแต่โครงแปลน (เกือบจะเป็น skemitic แปลนแล้วล่ะ)
พอใส่กริดเสาเพี้ยน ๆ เข้าไป
เลยทำให้เรียกได้ว่าไม่มีงาน
ขึ้นรถตู้ไป
(งานนี้ขาดแนท กะนัท)
ไปร้านเกี๋ยวเตี๋ยวที่มีส้มตำกรอบให้กินก่อน
ตอนแรกเรากังวลมาก เพราะมีเงินอยู่ 60 บาท ณ ตอนนั้น
แต่แล้วกลายเป็นว่าไม่ต้องออกค่ากินเองเลย
อ. เค้าออกให้
อ. น่ารักจังค่ะ !
รถแล่นต่อสักพัก
กะว่าจะหลับต่อจากคราวแรกอีกสักงีบ
แต่เพียงครู่เดียวก็ถึงจุดหมายปลายทาง
“ไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากจิบกาแฟไปด้วยตรวจแบบไปด้วย” – อ.โก้
ตอนแรกเข้าใจว่า อ. เค้าพูดเล่น
แต่พอลงไปแล้ว ก็รู้เลย นี่มันเรื่องจริง !
ร้านที่ว่าชื่อ ร้านลุงเฮ้ง
เป็นร้านขายของประดับสวน อยู่แถวคลอง 15 ที่จังหวัดนครนายก
เป็นร้านริมคลอง ที่ตัวร้านเล็ก ๆ เท่านั้นเอง
แต่สิ่งที่ทำให้ร้านน่ารักคือองค์ประกอบของมัน
ไม่ว่าจะเป็น site หรือ detail ภายในร้านก็ตาม
เราวิ่งวุ่นวนถ่ายรูปกันภายในร้าน
เดี๋ยวจะเอารูปมาลงเร็ว ๆ นี้นะ
ฉันคิดว่า
บางทีสิ่งที่ทำให้คนเรามีความสุขได้มันก็ง่ายแค่นี้เอง
ร้านเล็ก ๆ บรรยากาศดี ๆ โกโก้อร่อย
ได้มองของที่เราเคยมองข้ามไป ได้ใส่ใจในรายละเอียดของชีวิตที่เคยละเลย
แค่นี้เอง !
พาดพิงมาถึงแนวคิดการออกแบบ
การเรียนคณะนี้ทำให้เรารู้สึกสับสนในการรับฟังความคิดของแต่ละคน
ยกตัวอย่างง่าย ๆ ตอนปี 1 ที่เน้นเรื่องการใช้เครื่องมือ
อ. บางคนเดินมาดูงานแล้วก็บอกว่า – “เน้นเส้นเข้ม ๆ อีกหน่อยนะ”
แต่ อ. บางคนกลับบอกว่า – “เส้นเข้มไปหรือเปล่า?”
แต่ฉันควรจะคิดแบบที่พ่อเคยบอกไว้ใช่มั้ย?
การทำงานของเราควรจะขึ้นกับ อ. ที่ตรวจ ณ ขณะนั้น
รับฟังความเห็นของ อ. ทุกคน
แล้วพอเราจบไป ค่อยใส่รายละเอียดของตัวเอง
และหาแนวทางของตัวเองต่อไป .
แต่มันทำให้สับสนเหลือเกินนะ
ในหัวสมองเล็ก ๆ นี่ ฉันรู้สึกว่าบางเรื่องที่ได้รับมันก็แตกต่างจากกันมากไปหน่อย
อืม . ฉันจะพยายามมากกว่านี้
พอกลับมาจากการตรวจแบบนอกสถานที่
ก็ต้องมาเจอ อ. จิมมี่ กับการพูดคุยภายในกลุ่มคอนฯ
อ. บอกว่า เราต้องขยันกันให้มากกว่านี้ แบ่งเวลาให้เป็น
ไม่งั้นมันจะรวนไปหมด ..
แต่เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา
ฉันรู้สึกว่าเจอหนักกว่าวันนี้
ตอนแรกเลยไม่เป็นไร ก็บอกตัวเองไว้ว่าสู้ให้มากขึ้นอีก
แต่แล้ว ฉันก็ตัดสินใจกลับไปเอางานเก่าที่โต๊ะ อ.ป้อม
ได้เห็นคอมเม้นท์งาน แล้ว down ลงมาเลย
“ถ้าคุณยังยืนยันว่าใช้เวลาทำงานเท่ากับเพื่อน ๆ แล้วได้งานออกมาเท่านี้ คุณตกคอนแน่ ๆ ไม่ตัวใดก็ตัวหนึ่ง” – อ.ป้อม
กำลังใจที่มีมากขึ้นมันหดหายไปเลย ..
แต่ก็จะพยายามให้มากขึ้นอีกนะ
รู้สึกว่าที่เราบอกว่าเต็มที่แล้วมันยังไม่พอ และเรายังทำได้มากกว่านี้อีก ..
หวังสบายอย่างเดียวไม่ได้เนอะ :’)
ไปเดอะมอลล์มา
เมื่อตอนประมาณ 3 ทุ่ม เราถึงที่นั่น
ความจริงฉันอยากได้พวกเครื่องสำอางค์
แต่ว่าพอไปถึง กลับไม่อยากเสียเงิน ..
ลึก ๆ ฉันรู้สึกว่ามันสิ้นเปลือง
แต่ฉันก็อยากดูดีนะ . โอย คนเรา :l
ฉันไปกับเพื่อนอีกสามคน
ก้อย กวาง แล ใหม่
อีกชั่วโมงหนึ่งห้างจะปิด
ฉันเดินไปต่อที่โลตัสสาขาบางกะปิ
เพราะเพื่อนของฉันเขาจะไปจองตั๋ว เดี่ยว 7 ของ โน้ต อุดม
แต่ไปไม่ทัน มันปิดตั้งแต่ 2 ทุ่มแล้ว
ใหม่เพื่อนของฉัน อยากได้ซีดี slipknot
(สะกดอย่างนี้หรือเปล่านี่?)
แต่ก็ไปไม่ทันร้าน jedi ที่เดอะมอลล์เหมือนกัน
เศร้ากันไป 3 คน
ส่วนฉันที่อยากได้เครื่องสำอางค์
กลับไปเจอหนังสือที่อยากได้มานานสองเล่ม
1. ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ – ตุล ไวฑูรเกียรติ
2. คนรัก เคยรัก ยังรัก (ดาว) – ‘ปราย พันแสง
ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันจะยิ้มหรือร้องไห้ดี
ผิดเป้าหมายแรก แต่ฉันก็มีความสุขเหมือนกัน
ยิ้มดีกว่าเนอะ !
♥
กลับมาถึงหอ
เหี่ยวฟ้าไม่สบายอีกแล้ว :l
ใหม่เครียดมาก ถึงมากที่สุด
กลัวว่าเหี่ยวฟ้าจะจากมันไปเหมือนหมาอีกตัวหนึ่ง
ที่เพิ่งจากกันเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง
แต่ยิ่งใหม่เครียด เหี่ยวฟ้ายิ่งไม่มีกำลังใจ
ก็บอกใหม่ได้แค่นี้แหละ
เหี่ยวฟ้าเป็นหมาที่โชคดีมาก
มีคนเยอะแยะเป็นกำลังใจให้
ขนาดฉันที่ไม่ค่อยเล่นกับหมา ยังจับมันอุ้ม , กอดมันไปหลายครั้ง
หายป่วยให้ได้นะ อยู่กันไปนาน ๆ !
